Şeker hastalığı (Diabetes mellitus) vücutta insülin eksikliğine bağlı olarak gelişen bir endokrin (vücut içi salgısı) sistem hastalığıdır. 

İnsülin pankreas tarafından salgılanan bir hormondur. Görevi glikozu parçalayan glukoz enziminin depolanması ve protein, yağ ve karbonhidrat mekanizmasını düzenlemek olan insülin enziminin eksikliği durumunda şeker hastalığı gelişmektedir.

İleri yaşlardaki köpeklerde daha sık görülen hastalığın şekillenmesinde insülin eksikliği dışında, insülin reseptörlerinin yetersizliği ve insüline karşı direnç gelişmesi gibi faktörlerde etkendir.

Şeker hastalığı, pankreasta şekillenen bir hasar nedeniyle insülin miktarının azalması sonucu oluşabilir. Ayrıca hormonal nedenlere bağlı olarak vücutta glikozun aşırı artışına neden olan bir durumun (protein, karbonhitrat ve yağ metabolizmasında bozulması) varlığında insülinin yetersizliği nedeniyle de şekillenebilir. Özellikle obez hayvanlarda bu temel metabolizmalardaki dengelerin bozulması şeker hastalığının gelişmesini kolaylaştırmaktadır. 

Oluşumunda genetik faktörlerin etkisi oldukça büyük olan şeker hastalığının köpeklerde görülme oranı daha fazladır. Özellikle dişilerde daha sık görülen hastalığa kalıtsal olarak yatkınlığı olan ırklar Keeshund, Golden Retriever, Scotish Terrier, Poodle, Samoyed, King Charles, Rottweiler ve Daschund ırkıdır. 

Aşırı su içme, aşırı yeme ve fazla idrar yapma gibi şikayetler ile kendini belli eden hastalığın kesin teşhisi için kan analizlerinin yapılması gerekir. 

Şeker hastalarının beslenmesinde dikkat edilmesi gereken konu gıdalar ile alınan glikozun veya vücutta parçalanarak glikoza dönüşen besinlerin kontrolüdür. Çünkü vücutta insülin miktarının az olması glikozun artışına neden olacağından besinler ile alınan glikoz miktarının fazlalığı hastalığın şiddetini artırabileceği gibi hayati tehlike yaratabilecek koma durumuna da (şeker koması) neden olabilir.

Ayrıca günlük verilmesi gerekli olan insülin miktarının belirlenmesi için beslenme düzeninin sağlanması gerekir. Besinlerin niteliği yanında verilecek miktar ve öğün sayısı da düzenlenmelidir. Uzun süreli açlık halinde yenilen yemekle birlikte glikoz düzeyinde ani artışlar olacağından öğün sayısını artırarak sık aralıklar ile az miktarlarda beslemek daha doğru olacaktır.

Şeker hastalarının diyeti düzenlenirken özellikle karbonhidratlar ve nişastalı besinlerden kaçınılmalıdır. Enerji kaynağı olarak proteinin kullanıldığı, yağ oranı azaltılmış ve sindirilebilirliği düşük bol lifli gıdalar tercih edilmelidir. Lifli gıdalar karbonhidratların bağırsaklardan emilimini azalttığından oldukça faydalıdır.

Aşırı kilo şeker hastalığında kaçınılması gereken önemli bir konudur. Günlük egzersizler artırılarak veya mama miktarı azaltılarak kilo artışı önlenmelidir.

Alınan besinler ile direk olarak bağlantılı olan şeker hastalığının medikal tedavisinin başarısı beslenme düzeninin sağlanması ve tedavi ile eş zamanlı olarak bu düzenin korunmasına bağlıdır